?

Log in

No account? Create an account
04 February 2006 @ 03:29 pm

Na al deze uitweidingen over de aard van de plant, is er nog een zeer belangrijk punt waar ik over moet uitweiden. Er is namelijk nog een vraag onbeantwoord gelaten in mijn verhaal over de plant. Namelijk de vraag waarom een plant een plant is, en waarom een soort plant steeds dezelfde soort plant creëert. Deze vraag lanceert mijn hersencellen tot een metaniveau, waarin ik alle mengsels samen neem in hun capaciteiten en kijk naar overeenkomsten en verschillen. Dit doende schenen mij dat er enkele conclusies konden worden getrokken omtrent de Kern van de mengsels. Ja, de Kern. In elk mengsels zit een Kern, deze Kern bevat de vier elementen in de exacte combinatie en hoeveelheden van elk element. Deze Kern bevat als het ware de essentie van het mengsel. In het voorbeeld van een plant, zorgt de Kern ervoor dat de juiste hoeveelheden elementen aangetrokken en opgenomen worden. Dit is noodzakelijk, aangezien ook maar een kleine variatie in de elementenbalans een plant enorm kan veranderen, van bijvoorbeeld een rosae carpulae naar een insertae numenae. Hier zie je dus ook aan dat een plant door die Kern ook een plant blijft en niet ontaard in een of andere vreemd mengsel van elementen. Als een plant sterft, dan sterft de Kern ook, aangezien de twee zaken onherroepelijk verbonden zijn met elkander. Ik heb het al eerder gehad over het verschijnsel van “Zaden” bij planten. Toen heb ik al gezegd dat daarin de grondlegging zat voor een nieuwe plant. Dit is inderdaad zo, een plant creëert een nieuwe kern, soms zelfs velen, en distribueert die vervolgens in “Zaden”. Zodra een Kern in contact komt met de elementen, ergo, wanneer hij uit de “Zaad” komt en in het geval van de plant in contact met de grond komt, begint de Kern elementen te verzamelen. Dit leidt ertoe dat de Kern steeds meer plant wordt, en uiteindelijk ook opbloeit tot een volwaardige plant. Dit is de taak van de Kern. Nu wilt u vast vragen, hoe het kan dat als de Kern de precieze hoeveelheid aan verschillende elementen bezit, elke plant toch weer er anders uitziet, namelijk met een bloem, of kleiner dan een andere. Het antwoord hierop is niet zomaar simpel te geven. Het ligt namelijk niet in de Kern dat een plant andere groottes krijgt, neen. Het ligt in de omgeving, in de aantallen mogelijkheden beschikbaar voor de plant om zijn elementen te vergaren. Aangezien elke locatie verschillend is van de ander, wordt elke plant ook weer anders. Als planten vlak bij elkaar tot groei komen, dan zullen ze waarschijnlijk redelijk op elkaar lijken, maar toch verschillend zijn. Dit is natuurlijk zo omdat de omgeving weliswaar redelijk hetzelfde is, maar dat de een toch net in een andere situatie zit, bijvoorbeeld net iets dichter bij water, of net in de schaduw van een boom. Ook zijn natuurlijk andere mengsels van invloed op de groei. Als een dier, waar ik later nog op kom, een deel van een plant opeet, dan wordt die dus in zijn groei geschaad. Kortom, den Kern draagt de essentie van het mengsel, maar de omgeving en omstandigheden bepalen het groeiproces.    

 
 
01 February 2006 @ 03:32 pm

Zoals de naam al impliceert is dit essentiële aspect wat ik ga behandelen er een van beweging en vervanging. Men moet het volgende voor ogen zien. Er zijn twee categorieën mengsels, namelijk, de levende en de onlevende mengsels. Hoe het zo is gekomen dat sommige mengsels levensvatbaar waren en anderen niet is mij reeds nog een raadsel, hoewel vele vermoedens mijn gedachtegang bewandelen. Ik denk, en dit is een van mijn kleine gedachtespinsels omtrent het voorgaande, dat het al dan niet leven of onleven van een mengsel, nauw te maken heeft met de verdeling en distributie van de elementen in die mengsels. Zoals u al reeds is verteld bestaat elk levend mengsel uit een balans van de vier elementen. Wat mij zeer opvalt, en daardoor trachtend conclusies te sluiten, is het feit dat de onlevende mengsels vaak één of meerdere elementen mist.

Een klein voorbeeld: Dit papier, waarop ik nu mijn hersenspinsels neerpoot, is een onlevend mengsel. Het mist namelijk een belangrijk element, met name, Water. Aarde en Lucht zijn in grote getale aanwezig, en zelfs Vuur heeft een klein deel van de elementendistributie in zijn greep. Vandaar ook het ontvlammen van dit papier als een persoon, ik in dit geval, het te dicht bij zijn pure elementaire vorm houdt, in dit geval een kaars. Het ontvlammen van papier is trouwens een aspect wat ik later nog uitgebreid zal behandelen. Het vogeltje echter, die vanochtend nog buiten mijn raam vloog, is zeer zeker een levend mengsel. Het bestaat namelijk uit een mengeling van alle elementen. Uit deze observaties ontrek ik de conclusie dat alleen mengsels met alle elementen in hem levensvatbaar is.

Maar om terug te komen bij het kringloopeffect zal ik proberen weer te geven wat ik precies met die term bedoel. Een levend mengsel bestaat natuurlijk uit de vier elementen, maar een feit dat makkelijker over het hoofd is te zien, is dat die elementen niet ‘vast’ in iemand zitten. Constant komen er elementen vrij uit een mengsel om even daarna zich in een nieuw mengsel te voegen. Dit effect heeft verschillende uitwerkingen op mengsels. Een plant, die vooral stil op een plek staat, heeft betrekkelijk weinig last van het wegvlieden van elementen, maar toch overleeft een plantmengsel het niet zonder elemententoevoer van buiten. Een plant is namelijk onderhevig aan de grote overheersing van Aarde in zijn elementendistributie, wat ertoe bijdraagt dat andere elementen, zoals Water en Lucht, uit het mengsel worden gedwongen. Vuur blijft, zo mysterieus als het is, altijd aanwezig in een mengsel, aangezien het welhaast het machtigste element is, wat er bij zit. Hoewel dat natuurlijk altijd afhangt van de context waarin de elementen worden getoetst. Als een plant niet dezelfde hoeveelheid aan Water en Lucht terugkrijgt, dan sterft het langzaam uit aangezien een mengsel niet kan leven met maar drie van de vier elementen. De terugvloeing van de verdwenen elementen is essentieel voor het hele groeiproces van de plant, aangezien dit alleen de plant in staat stelt te groeien, een overschot aan elementaire invloeden resulteert immers altijd in een vergroting van het fysieke uiterlijk. Zoals men kan concluderen, is dit hele proces ook wel te zien als een gigantische kringloop, waarin planten elementen uitstootten om die dan ook weer terug te krijgen, waardoor groei mogelijk wordt gemaakt. Als er echter geen van de benodigde elementen bij de hand liggen, dan wordt de situatie wel wat meer gecompliceerd. Een plant die te weinig Lucht of Water heeft, zal verschrompelen en uiteindelijk zal er alleen maar Aarde overblijven, het element van oneindigheid. Vooral Water is een zeer benodigd element voor een plant, en zonder die zou een plantmengsel het niet lang overleven.</span>

 
 
31 January 2006 @ 04:21 pm

 

Ik heb u nu een redelijk uitgebreid beeld van de werking van het mengsel plant gegeven. Maar tot mijn spijt moet ik  zeggen dat al dit nog niet eens het dunne oppervlakte van een ellen diep meer is. Als een kiezel die over het water kaatst, zet ik mijn waarnemingen weer in theorieën en tracht ik inzicht te krijgen in wat er onder mij afspeelt.

Zelfs zoiets wat door velen als saai wordt afgedaan, heeft de potentie om met zijn wortels diep de funderingen van het “zijn”te doen schudden en alvorens ik kan plachten uit te leggen wat de plaats van de mens in het geheel is, moet ik, niet geheel uit vrije wil, de fundamentele waardes van ons bestaan uitleggen. Dit zal u verder duidelijk worden nu ik verder ga met mijn beschrijving van de werking en interrelaties van de plant.

Zoals ik al heb verteld schuilen er zoveel processen in de schaduwen omtrent een plant, dat is ze niet eens allemaal weet, laat staan, kan vertellen. De scheidingswant tussen mijn ideeën en de verbale mogelijkheden tot expressie vind mij zodanig in, dat ik alleen dat kan verhalen waarvan ik een krachtig beeld heb opgedaan, en al mijn mogelijke speculaties zijn natuurlijk puur theoretisch van aard.

Even in retrospect, de plant is een mengsel van de vier elementen, waar Aarde de grootste rol heeft, en dusdanig invloed heeft op de plant dat die altijd in aanraking moet zijn met de aarde, en ook zo een grote invloed heeft dat het Lucht soms uit de plant stoot, als het ware. Dit alles klinkt natuurlijk heel logisch, maar er is een aspect die ik nog niet met jullie heb gedeeld; en niets voor niets niet. Dit aspect geeft meteen het verschil aan tussen de levende mengsels en de onlevende mengsels. Het is een uitgebreid verhaal, maar ik zal trachten de pure basis te destilleren uit mijnen hoofd.

 
 
12 December 2005 @ 06:41 pm
Extract uit 'Librae Elementae':

"Waar was ik gebleven? Bij de plant, ja, ik had al behandelt wat een plant is, maar niet aangegeven wat nu echt het antwoord is op “Wat is een plant?”. Ten bate van dit onderzoek zal ik het proberen te formuleren in een korte brede verklaring. Een plant is een mengsel van verschillende elementen waarin het element Aarde de overhand heeft, resulterend in Aardse kleuren en passiviteit. Een plant verandert mee met de seizoenen, wat duidt op een zeer hechte band met de pure elementen. Een plant is zelfbeherend, geen sociaal wezen, maar zeker niet onproductief. Voor zover ik weet het enige mengsel wat zelf nieuwe mengsels creëert zonder een mede-creator, bij gebrek aan een beter woord. Zoals men kan zien is een plant veel meer dan alleen een plant, het existeert en coëxisteert met andere elementen in zijn eeuwig durende bestaan. Nog een interessant detail wat tot mij is gekomen in mijn vele onderzoeken omtrent de werking van planten is het feit dat planten naast andere planten ook nog iets extra genereren; namelijk, Lucht. Inderdaad, op een of andere manier, wat trouwens een van de meest logische zinnen is, maar daar kom ik later wel op, genereren planten Lucht. Tot mij is het idee gekomen dat omdat planten zodanig verbonden zijn met Aarde, dit element soms meer invloed krijgt dan mogelijk kan. Op zo een manier vervliegt er wat van het oppositie-element Lucht. Heb ik nu alles behandelt wat een plant bezit? Neen, is het antwoord, want een van de interessante punten aan een plant is het begrip “zaad”. Dit begrip bedekt een weidt scala aan verschillende mengsels met allemaal hetzelfde doel en functie, namelijk, het creëren van nog grotere mengsels. Zo’n “Zaadje” kan alleen maar zij functie vervullen als hij met grond in aanraking komt, wat mijn theorie dat planten zeer afhankelijk zijn van Aarde onderbouwd. Ook hebben planten tevens een andere manier van uiting van overvloed aan elementen, vaak ook wel “Vruchten” genoemd; Deze creaties zijn vaak mengelingen van Water en Aarde, een zeer onstabiele combinatie; Vaak zit er in een capsule van Water een “Zaad”. Dit “Vrucht” vergroot de creatieradius om de plant en is daarom een zeer efficiënt ding."
 
 
08 December 2005 @ 08:05 pm
Gegroet iedereen, zoals belooft hier het eerste deel van mijn, Thamokles, theorie van alles. Het behandelt de beginwaardes van deze wereld:

Extract uit Librae Elementae:

"De leer:
Natuurlijk is hiermee het verhaal wat ik te vertellen heb niet tot zijn einde gekomen, want simultaan met het lezen van de schepping, rijzen de vragen al omhoog naar je hersenen om daar al spoedig neer te dalen om gefermenteerd de mond uit te komen. Want als wij mengsels zijn van dezelfde vier elementen, hoe kunnen planten dan planten zijn en wij mensen mensen? Als er daadwerkelijk een antwoord kan worden gevonden op zo’n belangrijk en levenswichtig, dan zal ik proberen die onder een loep te nemen en de verschillende redeneringen die tot mij zijn gekomen tijdens mijn talrijke experimenten, uitgevoerd op al dan niet geschikte locatie, maar dat is een verhaal voor later. Ik zal beginnen met het behandelen van het vraagstuk “waarom is een plant een plant?”:
Om hier mijn licht op te schijnen ga ik eerst even uitweiden over het begrip “plant”; Een plant is een meestal groen mengsel van elementen die op de grote levensschaal een zeer hoge plek innemen, immers, planten hebben geen oorlog, planten schelden niet, het leven van een plant is geheel gericht aan het ‘zijn’ zelf en niet aan het ‘doen’. Natuurlijk zijn er ook aspecten van planten die niet ons aansporen tot ontzag, namelijk de onmacht om te bewegen, een hemels goed als je het mij zou vragen, maar wie ben ik? Dat is eveneens iets wat ik later zal behandelen. Planten veranderen mee met de seizoenen, eveneens iets voor later, wat ik toch, voor het belang van mijn these zal tentoonstellen in een notendop.
De seizoenen zijn de schimmen, overgebleven van de strijd tussen Thesis en Chaos. Ze stellen de respectievelijke elementen voor, Aarde, Lucht, Water en Vuur in onwillekeurige volgorde.
De lente, een seizoen van frisheid, van nieuw leven en de bloei van nieuwe zaken, is het seizoen van de Lucht, zelf ook een bron van frisheid en vernieuwing.
De zomer, zon fel aan de hemel staand met hitte overvloeide landerijen en gedroogde flora, is natuurlijk het rijk van het Vuur, wat dan even kortstondig overal poogt om zich uit te breiden.
De herfst, de tijd waarin alles naar de aarde daalt om daar opgenomen te worden door de grond, is zoals al duidelijk werd aan mijn eerdere beschrijving het seizoen van Aarde, de Aardse elementen in de planten poogt om de overhand te krijgen, resulterend in een bruine, aardse kleur. Alles probeert weer terug te gaan naar de grond.
Dan houden wij nog maar een seizoen over voor Water, ja natuurlijk, de winter! De tijd waarin alles een haast dauwachtige waterlaag krijgt, wegen worden onbegaanbaar, de temperatuur daalt aanzienlijk. Dat zijn allen kenmerken van de overheersing van Water elementen in alles. Water is de tegenpool van Vuur, dus de temperatuur zakt wanneer Water de overhand krijgt, water zelf duwt zelf de weinige lucht die er nog in zit eruit en wordt hard en solide.
Deze vier seizoenen hebben natuurlijk hun impact op planten. Want daar ging het ons om natuurlijk, de vraag “Wat is een plant?”."


Ah, ik voel de hersenen kraken om mij heen en voel dat het tijd is om dit alles even ter overpeinzing te laten en later terug te komen voor mijn verdere verrichtingen over de vraag “Wat is een plant?”; Want pas dan kunnen we uitkomen bij de vraag “Waarom is een plant een plant?” en dan uiteindelijk bij onze beginvraag “Waarom is een plant een plant en een mens een mens?”, want dat wilt gij natuurlijk weten.
 
 
 
30 November 2005 @ 10:08 pm
world1
 
 
18 November 2005 @ 08:01 pm
Ja, daar is hij weer, na enige tijd van absentie. Thamokles (gejuiCH!).


vorige keer heb ik een extract uit zijn librae elementae gehaald om de schepping van de aarde te verduidelijken, deze maal zal ik een kort extract geven over zijn elementenbeginselenthesis:

" men heeft vier elementen, zijnde vuur, lucht, water en aarde, in willekeurige volgorde."

-librae elementae-
 
 
08 May 2005 @ 09:20 am
Ja, daar is Thamokles dan weer.
Ik vond dat in deze donkere tijd van regen en storm de mensheid wel een goed inzichtelijk en briljante theorie zouden willen horen, dus heb ik mijn boeken kast eens tevoorschijn gehaald en mijn (gesigneerde) versie van mijn eigen librae elementae eruit gepakt. Vandaag zal worden geütiliseerd als de dag dat ik de basis van de elemententheorie uit ga leggen aan jullie allen. Bedenk wel dat deze theorie niet bedoeld is om verspreid te worden in de distributieve sector en alleen in huiselijke kring mag worden geütiliseerd.


Excert uit Librae Elementae door Thamokles:

"In den beginne was er alleen Thesis, de entiteit die later alles zou beginnen, maar daar kom ik later nog wel op terug. maar ik zal niet afdwalen. Thesis zag de zaken zeer helder in, wat dat betreft lijkt hij wel wat op mij, maar dat is ook een verhaal voor later. Hij greep de realiteit die toen nog alleen bestond in de astrale reflectie van andere entiteiten als Prothesis, Apotheosis en Paradigma. Thans werden gecreëerd de elementen, Vuur, Lucht, Aarde en Water. Je kan je wel voorstellen dat dat een enorme impact had op het leven in die tijd.
Ironisch is het feit dat doordat hij de elementen had gemaakt, hij zichzelf verdoemde tot een achterliggende positie in de geest van de tijd. Later zou hij opnieuw de herkenning krijgen die hij verdiende, maar in die tijd waren de artefacten hun meester overgroeit. Wat een aangezicht had dat moeten zijn, de pure elementen, geen enkele invloed erop door de externe wereld. Groot moet ook zijn geweest de macht die Chaos had. Chaos was nooit tevreden met pure vormen, voor hem was het een rechtstreekse belediging voor hem. Dus vermengde hij de elementen op zo een ingenieuze wijze dat hij miljarden verschillende combinaties creëerde, later ook bekend geworden als organismes en planten. Zijn grootste machtexpose was wat wij de aarde noemen. Hij had al geprobeerd om een grote bol te maken waarin alle elementen vermengd waren. Vele keren mislukte hij hierin en moest hij de hoon aanhoren van Thesis. Als wraak liet hij die mislukte bollen in het luchtledige zweven en coëxisteren. Uiteindelijk wist hij het dan toch voor elkaar te krijgen. Een vuurkern, waar aarde omheen gehaspeld was en die op zijn beurt bedekt werd met water. Via een ingenieus plan wist hij een manier te bedenken waarop hij het recursieve Lucht kon vangen in een bol van andere lucht, daar de lucht anders het luchtledige in zou vlieden en dan natuurlijk gedissipeerd zou worden. Maar nog altijd was Thesis niet onder de indruk, hij zei dat alles wat vermengd was op een dag weer puur zou worden, omdat dat in de aard ligt van de elementen. Chaos werd zo woest door de houding van Thesis dat hij de doem van ons allen bewerkstelligde, hij liet de elementen afhankelijk van elkaar worden. Als ooit de elementen zich opnieuw zouden splitsen en weer puur zouden worden, dan zou alles gedestructeerd worden door de krachten van de elementen zelf. Thesis, duidelijk overrompeld door de pure haat van chaos, bedacht een contralist. Hij bedacht Leven, en onze dankbaarheid is geboden om die gedachte die hij had. De mengsels van elementen begonnen haast allemaal te leven. Alleen de grote bollen konden niet tot leven geroepen worden, dus liet de entiteit de mengsels op de grote bollen leven. Hij zag al snel tot hoever het verraad van Chaos reikte toen de mengsels op de mislukte grote bollen stierven, een nieuw begrip in die tijd. Blijkbaar waren de mengsels alleen compatibel met een grote bol die alle elementen beheerste. Thans was de natuur gecreëerd.”

Einde excerpt.


Hier is de geschiedenis van de elementen, de volgende keer zal ik de grondbeginselen van de elementenleer ontvouwen aan u allen.
Gegroet,

Thamokles
 
 
01 April 2005 @ 05:16 pm
Goedendag jongelui,
Aangezien Daan nu een hele tijd niet een entry heeft geschreven neem k het even van hem over: aangenaam, mijn naam is Thamokles.

nou, kijk, waar zal ik eens beginnen, ten eerste zal ik even kort wat over mezelf vertellen: degenen die Daan een beetje kennen hebben waarschijnlijk wel van mij gehoord en hebben waarschijnlijk ook wel een idee wie of wat ik ben. eerst maar dat laatste: ik ben een filosoof\wetenschapper\architect\componist. Ja ik weet het, het is een redelijk lang lijstje, maar achja, je moet toch wat als je met pensioen bent. de tweede, Ik heet dus Thamokles, hoewel sommigen het natuurlijk weer als Thamocles willen schrijven... maar dat geeft niet, ik kan die domme spelfouten wel over het hoofd zien. Ik kom uit griekenland en woon daar nu toch al wel een heel tijdje, en in die tijd heb ik wel wat dingen meegemaakt kun je wel zeggen alsmede wat dingen ontdekt, zoals de elementen-theorie en nog wat kleinigheidjes. Vandaag zou ik graag wat willen vertellen over de keer dat ik Rome bijna had verslagen in de strijd. Aangezien ik natuurlijk niet wil opscheppen, zal ik nu het verslag van de slaaf Pillus hier onder neerzetten: (oh, trouwens, het gaat ook over een weg, even niet vergeten dat ík die weg heb gemaakt, dus als je hem een keer ziet, denk dan aan die geweldige man die dat heeft kunnen bedenken)

uit de memoires van Pillus:
Het begon allemaal toen de corinthiërs Rome de oorlog verklaarden. Corinthië vond dat Rome te snel groeide en bestormde de stad. Maar de Romeinen hadden hele hoge muren om hun stad heen gebouwd en de Corinthiërs kwamen er maar niet in. Toen riep de koning van de Corinthiërs de beroemde griekse wijsgeer Thamokles erbij. Hij zei: OH, oh, wijgeer, oh, vertel mij, hoe kom ik Rome binnen? En Thamokles bedacht een list…
Hij wist van het paard van Troje af en dacht, hé, laat mij eens zo’n ding maken! Hij bedacht dat het onderdeel dat het paard van troje zo goed maakte, was dat het over een weg ging… en aha! Eureka! Hij had het ontdekt! Hij gaf de koning van de Corinthiërs, Oschilios, opdracht een weg te maken van Thamokles zijn speciaale asfalt en die dan voor de poort van Rome te leggen. Omdat er alleen bos voor Rome zat, werd de weg heel bochtig omdat ze de hele tijd langs de bomen moesten bouwen. Toen ze die weg af hadden gemaakt bonden de Corinthiërs zich eronder en legden de weg voor de poort van Rome. De Romeinen werden die ochtend wakker, keken over de muur en dachten: Verrek! Wie heeft er zomaar een weg voor onze poort gelegd? Ze gingen naar buiten en tilden de weg naar binnen en legden hem in het midden van Rome. De toenmalige bevelhebber van Rome, Caeus Cnaeus Paeus, had een dochter, Caea Cnaea Paea, die een lepeltje had, en ze vroeg vaak aan dat lepeltje: lepeltje, lepeltje in mijn hand, wie is de mooiste van het land? En het lepeltje antwoorde dan altijd: geen idee. Maar het lepeltje wist wel dat die weg een valstrik was, en hij zei dat tegen Caea Cnaea Paea die het vervolgens tegen haar vader vertelde die een cordon om de weg liet staan om de Corinthiërs op te vangen. Maar de Corinthiërs hadden een geheim wapen, en toen zij zagen dat ze zouden verliezen reden ze op hun rolschaatsen over de weg en sprongen doormiddel van een schans over de muur. Toen Oschilios bij Thamokles zei hij: OH, wijsgeer Oh, Oh! Deze list is niet geslaagd! En Thamokles zei: Oh, oh, koning oh, dat klopt. Toen zei de koning: oh, oh, wijgeer, oh, bedenk mij een nieuwe list. En thamokles bedacht een nieuwe list. Hij liet de koning een tempel bouwen, een tempel van Romulus om het correct te zeggen en liet die toen voor de poort van Rome zetten. De Romeinen waren niet dom en stuurden dit keer hun slaven naar buiten. Een van die slaven zag een Corinthiër wegrennen, en dacht, als ik nou eens vlucht en bij de CorinthiËrs ga horen, misschien krijg ik dan mijn vrijheid terug! Dus alle slaven renden richting het bos, maar de Corinthiërs wilden dat niet dus zij begonnen op de slaven te schieten, en de Romeinen die hun slaven zagen vluchten begonnen ook op hen te schieten. Uiteindelijk was er nog maar een slaaf over, Pillus, uit het toenmalige Rusland en die probeerde toch maar die tempel naar binnen te slepen. Dat lukte hem niet, maar toen hij de god Jupiter opriep kon hij de tempel naar binnen brengen en zette die naast de weg…
Maar het lepeltje van Caea Cnaea Paea zei weer dat het een list was, dus gingen alle romeinen op de weg staan om de Corinthiërs te overvallen en te voorkomen dat zij zouden vluchten. Maar Thamokles had nog een lsit bedacht en hij liet via de theorie van de fluctuatie van maasaverhoudingten de weg opstijgen, met alle romeinen er nog op. Romeinen die dat zagen zeiden: wuaw! Moet je die weg zien, hij moet vast heilig zijn: het is de Via Sacra!
De corinthiërs renden uit de tempel en stonden precies onder de weg, toen de weg opeens neersstortte, precies op de Corinthiërs, dus was de stad gered en de Corinthiërs overwonnen!
Zo is de Via Sacra ontstaan.